Denk warm. Doe warm.

Er zijn van die interviews die je het liefst wil inlijsten. Van die gesprekken waarin je zoveel wijsheid hoort en zoveel mooie woorden leest dat je die het liefst zou bewaren. Omdat je geraakt wordt door taal die je altijd bijblijft.

Ik las afgelopen week een prachtig interview met Peter de Bie in de Volkskrant en later luisterde ik naar een interview met hem bij het Oog op Morgen.

De Bie is journalist, presenteerde jarenlang op zaterdagochtend De Nieuws BV en hij was de man van Dieuwertje Blok. Inderdaad: was, want niet alleen Dieuwertje Blok is overleden, ook de Bie stierf afgelopen week. Hij was al geruime tijd ziek. In de afscheidsinterviews die ik las en luisterde, sprak hij onder meer over zijn leven met Dieuwertje Blok. Hij verhaalde van een goed leven, vol liefde, plezier en dat het goed was zo. ‘Een goed leven met twee laatste zure jaren’, zo vatte hij het samen.

Het toeval wilde dat ik eind vorig jaar Peter de Bie en Dieuwertje Blok tegenkwam bij een theatervoorstelling. Zij duwde zijn rolstoel, haar neus was recent geopereerd. Aan niets zag je ellende. Gewoon twee mensen die met plezier naar een theatervoorstelling gingen.

In de interviews vertelde De Bie hoe Dieuwertje Blok omging met haar naderende dood. En hoe ze mensen in haar omgeving altijd troostte. Dat leverde twee woorden op die ik nooit meer zal vergeten:

‘Denk Warm’.

Denk warm als het koud is. Denk Warm als je in de regen wandelt, maar ook figuurlijk: denk warm. Als het je tegenzit. Warm denken… hoe mooi is dat? Dat warm denken had ik duidelijk gezien toen ik hen tegenkwam in de foyer van het theater.

Kan denken warm zijn? Zijn het warme woorden die je iemand kunt toestoppen? Spreek jij in zinnen die de ander doen gloeien? Liefdevolle taal die hoop geeft? En wat zeg je tegen jezelf als je ergens van baalt? Het doet me denken aan die ene keuze die er altijd te kiezen is: de keuzekier. Ook als alles tegenzit, zit daar je invloed.

Ik moest daardoor ook denken aan de ‘happy hours’ die we met mijn moeder hadden op haar sterfbed. Toen ze ongeneeslijk ziek bleek, hielden we de laatste weken van haar leven ‘happy hour’. Niet om geforceerd positief te doen want er was natuurlijk weinig positiefs aan als je sterft en pas 66 bent. Ondanks de verlamming en het naderende sterven smaakte het eten haar nog goed, dus was er elke dag een drankje en hapje rond een uur of vijf: Happy Hour. We zaten rond haar bed en praatten. Over dat wat er nog wel was en over wat niet meer zou komen. Het waren de meest waardevolle momenten in die verder verdrietige tijd.

Het was een voorbeeld van ‘Doe Warm’. Want als er weinig meer te kiezen is, is dat misschien nog wel de beste keuze die je kunt maken.

Sommige mensen vragen zich vaak af: hoe maak ik de juiste keuze? En wat als ik een lastige keuze te maken heb die anderen beinvloedt?

Ik geloof dat ik het antwoord weet.

Denk Warm. Doe Warm.